Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Γερμανιώτικο ευθυμογράφημα: “Η χρωστούμενη σφαίρα {!}”.

Αντάρτης ερυθρός. Σκίτσο του Αρκά.
Ελήφθη απ' το διαδίκτυο.

Κατά την περίοδο του Ανταρτοπολέμου (έτη 1941 – 49), οι ερυθροί αντάρτες που “υπεράσπιζαν” (sic) τον Γέρμα Καστοριάς, επίταξαν μερικά σπίτια που βρίσκονταν στις άκρες του χωριού, έβγαλαν έξω απ' αυτά τους ιδιοκτήτες τους κι εγκατέστησαν στο καθένα μία ολιγομελή φρουρά. Στον κήπο ενός απ' τα εν λόγω επιταγμένα σπίτια, η βασανισμένη νοικοκυρά του είχε φυτέψει λίγα κρεμμυδάκια, και πήγαινε εκεί και τα πότιζε τακτικά για να μεγαλώσουν.
Κάποια ημέρα, η νοικοκυρά αυτή αντιλήφτηκε έναν Γρεβενιώτη αντάρτη 17 – 18 ετών, που διέμενε στο σπίτι της και που κυκλοφορούσε πάντα με μπερέ στο κεφάλι κι όπλο τον ώμο του, να ουρεί επάνω στα κρεμμύδια της. Όταν το είδε αυτό η χήρα και πολύτεκτη γυναίκα στενοχωρήθηκε πολύ, φοβήθηκε και με τρεμάμενη φωνή είπε στον αντάρτη: “Γιέ μου (τάδε), σε παρακαλώ, μη κατουράς επάνω στα κρεμμύδια μας, γιατί θέλουμε να τα φάμε”. Μόλις το άκουσε αυτό ο “Συναγωνιστής” εξεμάνη, έγινε θηρίο, την κύτταξε με θυμό και περιφρόνηση, και την είπε: “Εσένα, μία σφαίρα σε χρωστώ”....
.
"Μια σφαίρα σε χρωστώ"
Ο Καραγκιόζης αντάρτης.
Η φιγούρα ελήφθη απ' το διαδίκτυο.


Το σκίτσο ελήφθη απ' το διαδίκτυο.



Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019

Αυτοβιογραφική καταγραφή του Ελληνοαμερικανού Άγγελου Κ. Κυρατζή {Γέρμας 1899 – Κοζάνη 1980}.


Ο Άγγελος Κ. Κυρατζής
σε ηλικία 25 ετών.
Εισαγωγικό Σημείωμα.
Ο Άγγελος Κ. Κυρατζής γεννήθηκε στον Γέρμα Καστοριάς το έτος 1899 και απεβίωσε στην Κοζάνη το 1980, σε ηλικία 81 χρονών. Το 1914, δεκαπενταετής όντας, μετανάστευσε στο Άλμπανυ της Νέας Υόρκης Η.Π.Α. κι εργάστηκε επί 50 έτη στις επιχειρήσεις εστίασης του θείου του Γεωργίου Τζιώνη. Ήταν παντρεμένος με τη Μπλατσιώτισσα Θωμαή Ρούγγου, με την οποία είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Γιώργο, που πέθανε σε νηπιακή ηλικία. Κατά το 50ετές διάστημα που βρισκόταν στην Αμερική κι έως το θάνατό του, ενίσχυε διαρκώς με ικανά χρηματικά ποσά τους άπορους στενούς συγγενείς του που ζούσαν στην Ελλάδα. 
Στην πατρίδα επέστρεψε οριστικά το έτος 1966 κι εγκαταστάθηκε μαζί με τη σύζυγό του στην Κοζάνη. 
Το έτος 1955 κατέγραψε διάφορα περιστατικά της πολυκύμαντης ζωής του, που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για τους συγγενείς του, αλλά και για τους ειδικούς μελετητές του απόδημου Ελληνισμού. Τα κυριότερα απ' αυτά τα καταγραμμένα περιστατικά παρατίθενται ακολούθως.
(Γιώργος Τ. Αλεξίου)

Ο Άγγελος Κυρρατζής και η σύζυγός του Θωμαή
στην οικία τους στο Άλμπανυ Η.Π.Α.
Εν Albany τη 26 Μαρτίου 1955.
...Θα προσπαθήσω εν ολίγοις να καταστήσω γνωστά όλα τα γεγονότα τα οποία συνέβησαν (σε μένα) από την αναχώρησίν μου το έτος 1914 απ΄ την Ελλάδα για την Αμερικήν, μέχρι το 1938...
Φθάνω εις την Αμερικήν το 1914 ... Από το 1914 μέχρι το έτος 1925 έστειλα (στους συγγενείς μου στην Ελλάδα) περίπου 2.000 δολλάρια...
Το 1925 κατεβαίνω στο χωριό μου τον Γέρμα Καστοριάς, δηλαδή έπειτα από 11 χρόνια ξενιτιά, και όπως το είχα αφήσει το παλιό σπίτι έτσι και το βρήκα. Οι αυλές πάλιν και ακόμη ήταν σκεπασμένες με σιμάρι, δηλαδή κλαδί. Στο σπίτι δεν υπήρχαν τζάμια στα παράθυρα...
Με καλούν και μένα στρατιώτην, πηγαίνω και υπηρετώ στην Κοζάνη 4 μήνες και πλήρωσα και 100 δολλάρια αντισήκωμα.
Ο Γέρμας Καστοριάς, το αγαπημένο χωριό
του Άγγελου Κυρατζή.
Γυρίζω στο χωριό αρχάς Χειμώνος 1925 και σκέπτομαι και ξανασκέπτομαι και αποφασίζω να κάμω σπίτι. Πού; στον όχθον. Λέγω τον πάππον μου τον Τζιούλα και την μάνα μου να με δώσουν το μέρος στον Όχθον και μου λέγουν πάρτο, κάνετο το σπίτι. Ωραία μέχρι εδώ. Τον Φεβρουάριο του 1926 βάζω μπροστά και βγάζω 20 λευκάδια ξυλεία, περίπου 5.000 πήχεις όλων των διαμετρημάτων, προς μία δραχμή και 20 λεπτά τον πήχυ...
Αρχινούμε να κουβαλούμε πέτρες με 15 ζώα. Eίχαμε 2 Βογατσιώτες με 7 γομάρια, τα δικά μας ζώα και άλλα με αγώγι, και εντός τριών εβδομάδων ρίξαμε 2.800 φορτώματα, όλα εγώ τα πλήρωσα... Έφυγα για Αμερική πάλι το 1926, τον Μάιο μήνα...
Η ταχυδρομική Διεύθυνση του Άγγελου Κυρατζή
στο Άλμπανυ της Νέας Υόρκης.
Αφού ήλθα εις την Αμερικήν το 1926 Μάιο μήνα άρχισα να στέλνω πάλιν τα τσέκια βροχηδόν επί δύο συνεχή έτη, δηλαδή μέχρι το 1928 για να φκιάσουν το σπίτι. Το ολιγώτερον 2.000 δολάρια έστειλα. Και αφού τελείωσε το σπίτι με γράφουν (οι οικείοι μου) θέλουμε και αυλές. Τους στέλνω 300 δολλάρια και μου γράφουν δεν έφτασαν και τους στέλνω άλλα 200 δολλάρια και γίνονται 500 δολλάρια, το όλον μόνον οι αυλές....Ολόκληρο το έργο αυτό λέγω θα με στοίχησε 4.000 δολλάρια... 
Το 1928 με 1929 παντρεύουν οι γονείς μου την αδελφή μου τη Μένη, και το 1933 παντρεύουν την άλλη αδελφή μου τη Χαρίκλεια.
Σελίδα της αυτοβιογραφικής καταγραφής
του Άγγελου Κυρατζή.
Έφθασα στο χωριό το 1935 τον Αύγουστον μήνα και άρχισα να παίρνω και να αγοράζω πράγματα επί εξ μήνες, το γιόμισα το σπίτι. Παντρεύομαι και παίρνω τρία φορτώματα προίκα και το επιπλώνω το σπίτι και το κάνω να μην είναι άλλο ίσως εις όλην την περιφέρειαν. Βάζω σύστημα βόδια, αγελάδες, άλογο, αγοράζω σπόρον, κάνουμε τα χωράφια και γεμίζομε το σπίτι γένημα. Φεύγω το 1937 τον Αύγουστον μήνα και αφήνω μίαν καλήν κατάστασιν. Ζώα αρκετά, 40 ταγάρια σιτάρι, 20 ταγάρια βρίζα, ένα καδί τυρί 65 οκάδες, ένα τενεκέ 12 οκάδες βούτυρο και άλλα. Και 35 χιλιάδες δραχμές...(σ.σ. Το αναφερόμενο αρχοντικό σπίτι το έκαψαν, μαζί με όλα τα υπάρχοντά του, Ιταλοί στρατιώτες κατά την περίοδο της Κατοχής, έτη 1941 - 44).
...............................................................................................................................................
Από τον Μάρτιον του 1939 άρχισα να δουλεύω προς 18 δολλάρια την εβδομάδα, και έφθασα το 1946 να παίρνω 30 δολλάρια την εβδομάδα, εδούλευα διά Γεώργιον Τζιώνη. Από το 1946 Απρίλιον μήνα εδούλευα διά τον Loui Toppall, άρχισα με 30 δολλάρια και έφθασα τα 37,50 την εβδομάδα, μέχρι του 1951 τον Ιούνιον μήνα.
Οι εξαδέλφες Γιαννούλα Ζυγούρα και
Θωμαή Κυρατζή στο Άλμπανυ (περί το 1955
).
Τον Ιούλιον μήνα παράτησα και κάθισα μέχρι τον Οκτώβριον του ιδίου έτους, και εις τας 11 Νοεμβρίου έφυγα διά πατρίδα και κάθισα εκεί μέχρι του 1953 Σεπτέμβριον. Τον Οκτώβριον του 1953 έφυγα διά Αμερικήν και αρχάς Δεκεμβρίου έπιασα δουλειά εις τον θείον μου Γεώργιον Τζιώνη με 60 δολλάρια την εβδομάδα και δούλευα μέχρι τον Μάιον του 1954, και μετά σταμάτησα.
Σεπτεμβρίου 23 του 1955 έπιασα δουλειά εις Εταιρείαν Nedicks με 45 δολλάρια την εβδομάδα επί δύο μήνες. Μετά με βάλαν 5 ημέρες την εβδομάδα και εργάστηκα μέχρι 23 Ιανουαρίου 1957 με 36,85 δολλάρια εβδομαδιαίως, και εις τας 23 Ιανουαρίου με σταμάτησαν...

Σημείωση. Ο Άγγελος Κ. Κυρατζής είχε γραμματικές γνώσεις 6/τ Δημοτικού σχολείου, ήταν όμως πολύ εφυής, ιδιαίτερα φιλομαθής κι ένεκα τούτου πολυμαθής. Στην Αμερική υπήρξε τακτικός συνδρομητής και αναγνώστης των αξιόλογων ομογενειακών εφημερίδων “Ατλαντίς” κι “Εθνικός Κήρυξ”, μετά δε την επιστροφή του στην Ελλάδα έπαιρνε ανελλιπώς και διάβαζε την έγκριτη εφημερίδα “Ελεύθερος Κόσμος”. Ας είναι αιωνία η μνήμη του Άγγελου Κ. Κυρατζή. (Γ.Τ.Α.).
Άποψη του Άλμπανυ Ν.Υ.

Η Θωμαή Κυρατζή (αριστερά) με συγγενείς της.



Αυτοβιογραφικό κείμενο του Άγγελου Κυρατζή.



Ο επιχειρηματίας Γεώργιος Τζιώνης
 και η σύζυγός του Λίνα Κυρατζή
στο Άλμπανυ Ν.Υ.

Ο Άγγελος Κυρατζής με την αδελφή του Μένη
και ανίψια του στον Γέρμα, περί το έτος 1972.

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

Εις μνημόσυνον Γιάννη Γ. Προδαφίκα (+ 2019).

Ο αείμνηστος Γιάννης Προδαφίκας
σε εφηβική ηλικία.

Ο αείμνηστος Γιάννης Γ. Προδαφίκας (1977 – 2019) ήταν ένας άριστος και αξιαγάπητος νέος του Γέρμα. Ο πρόωρος και αδόκητος θάνατός του προξένησε πολύ μεγάλο πόνο στην οικογένειά του και λύπησε βαθύτατα όλους τους αγαπημένους του συγγενείς, τους φίλους και τους γνωστούς του. Εις μνημόσυνό του παρουσιάζεται ακολούθως μία ενδιαφέρουσα μαθητική Έκθεσή του (: Σκέφτομαι και Γράφω), που είχε γράψει στις 3 Μαΐου 1988, σε ηλικία 11 ετών.
Πρώτη Μαΐου, ημέρα γαλήνης.
Ο ήλιος σιγά – σιγά ανεβαίνει στον ουρανό. Ξημέρωσε η 1η Μαΐου. Μπήκαμε στην καρδιά της Άνοιξης. Εμείς ξυπνήσαμε πρωί για να βγούμε έξω. Θα πηγαίναμε σε ένα μέρος της Χαλκιδικής που είναι κάτι ξαδέλφια μου.
Αυτήν την ημέρα όλοι οι εργαζόμενοι δεν θα δουλέψουν, αλλά θα βγούν στους δρόμους να φωνάξουν για τα δικαιώματά τους. Όμως, αφού είναι ημέρα γαλήνης, όλοι πρέπει να βγουν στην εξοχή και όχι να κάτσουν μες στην πόλη, γύρω από τις πολυκατοικίες. Πρέπει αυτήν την ημέρα να χαρούν τη φύση, να προσέξουν τη ζωή της φύσης και όχι να φωνάζουν μες στους δρόμους.
Ο Γιάννης Προδαφίκας σε παιδική ηλικία
με τη μητέρα του Σταματούλα και
τον μικρότερό του αδελφό  Λάμπρο.
 Τα παιδιά αυτήν την ημέρα δεν πρέπει να παίζουν μπάλα και άλλα παιχνίδια που προκαλούν νευρικότητα, αλλά να κάνουνε πολύχρωμα στεφάνια με λουλούδια. Να παρατηρήσουν τα πουλιά που κελαηδούν, να δουν τα έντομα πως τριγυρνούν εδώ κι εκεί, να ακούσουν το κελάρυσμα ενός ρυακιού που κυλάει σιγά – σιγά στη ρεματιά και άλλα πολλά.
Η εξοχή έχει πολλές ομορφιές στην καρδιά της Άνοιξης, Έτσι μπορείς να ηρεμήσεις και να ξεχάσεις κάθε κακό πράγμα που έχεις στο νου σου και ακόμα να αφήσεις τον εαυτό σου να ταξιδέψει παντού και να θαυμάσει ολόκληρη τη φύση.
Γιάννης Προδαφίκας. 3 Μαΐου 1988.


Ο Γέρμας Καστοριάς, το αγαπημένο χωριό
 του αείμνηστου Γιάννη Γ. Προδαφίκα.

Ο αείμνηστος Γιάννης Προδαφίκας
λίγο καιρό πριν το τέλος του.

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2019

Οι “αξιόπετρες” των παιδιών του Γέρμα της παλαιάς εποχής.

Δυο μικρές "αξιόπετρες" επάνω σε παλάμη.

Την παλαιά εποχή, κι έως το έτος 1965 περίπου, όλα σχεδόν τα μικρά αγόρια του Γέρμα Καστοριάς είχαν στην τσέπη τους από μία “αξιόπετρα”. Η πέτρα αυτή ήταν ένα μικρό τεμάχιο του ορυκτού ταλκίτη λίθου, που το έβρισκαν στην κοίτη του Μουρικίσιου ποταμού του χωριού τους, συνήθως μετά τις θερινές κατεβασιές του.
Οι αναφερόμενες “αξιόπετρες” ήταν περιζήτητες από τα μικρά παιδιά εκείνης της εποχής, διότι τις χρησιμοποιούσαν σαν κιμωλία, λόγω της μαλακής κι εύθραυστης υφή τους, και σχημάτιζαν μ' αυτές διάφορα γραμμικά σχέδια και ζωγράφιζαν ποικίλες μορφές επάνω σε πλάκες των λιθόστρωτων, σε τσιμεντένια δάπεδα και σε άλλες σκληρές και λείες επιφάνειες.
Σκίτσο ζωγραφισμένο με τη διπλανή του
"αξιόπετρα" επάνω σε μαθητική πλάκα.
 Οι ίδιες πετρούλες ήταν ιδιαίτερα πολύτιμες και για τους μαθητές του Δημοτικού σχολείου Γέρμα, διότι, όταν έχαναν το κοντύλι τους, έγραφαν με αυτές γράμματα και λέξεις επάνω στις σχολικές πλάκες που χρησιμοποιούσαν τότε αντί για τετράδιο.
Σήμερα οι άλλοτε πολύτιμες “αξιόπετρες” είναι παντελώς άγνωστες στους περισσότερους κατοίκους του Γέρμα. Τις θυμούνται μόνο οι ηλικιωμένοι κάτοικοι του χωριού, οι άνω των 65 ετών, όταν αναπολούν τη γλυκιά ζωή των παιδικών τους χρόνων.
Γιώργος Τ. Αλεξίου.
Δύο τεμάχια ταλκίτη λίθου ("αξιόπετρας").




Το χωριό "Ο Γέρμας" Καστοριάς.

Σπιτάκι σχεδιασμένο με "αξιόπετρα"
επάνω σε πλάκα λιθόστρωτου.

Τεμάχιο "αξιόπετρας" ως κιμωλία.

Σκίτσο καμωμένο με "αξιόπετρα"
επάνω σε τσιμεντένια επιφάνεια .

Η παραλία της Αξιόπετρας στην Αιτωλοακαρνανία.

Δάσκαλοι και μαθητές
του Δημοτικού Σχολείου Γέρμα (έτ. 1962).

Γραφή με "αξιόπετρα"
επάνω σε σχολική πλάκα.

Σάββατο, 6 Απριλίου 2019

“Το τσινιάρικο άλογο”. Εύθυμη ιστορία από τον Γέρμα Καστοριάς.

Τσινιάρικο (: ατίθασο) άλογο.
Τοιχογραφία του 18ου αιώνα στην Καστοριά.

Κάποια ημέρα του έτους 1957 (;), ήρθαν απ' τη Φλώρινα στον Γέρμα μερικοί Γύφτοι τσαμπάζηδες (: ζωέμποροι), φέρνοντας μαζί τους και αρκετά φορτηγά ζώα (άλογα, μουλάρια, γαϊδούρια), με σκοπό να τα πουλήσουν ή να τ' ανταλλάξουν με άλλα ζώα του χωριού.
Τον καιρό εκείνο ένας Γερμανιώτης αγρότης, ο Θανάσης (: ψευδώνυμο), είχε ένα άλογο που ήταν τσινιάρικο, ήταν δηλαδή πολύ άγριο κι ατίθασο, και κλωτσούσε και δάγκωνε όποιον το πλησίαζε. Για τον λόγο αυτόν ο ιδιοκτήτης του ζώου ήθελε να το πουλήσει ή “να το κάνει τράμπα” (: να το ανταλλάξει) με κάποιο άλλο υπάκουο υποζύγιο. Έτσι λοιπόν, όταν πληροφορήθηκε τον ερχομό των Γύφτων στον Γέρμα χάρηκε και οδήγησε το άλογό του σ΄αυτούς για να το αγοράσουν και να του πουλήσουν κάποιο άλλο καλύτερο.
 Οι παμπόνηροι Τσιγγάνοι μόλις είδαν το άλογο αντιλήφτηκαν αμέσως τα κουσούρια του, τα μεγαλοποίησαν και τα υπερτόνισαν στον Θανάση και κατόρθωσαν να αγοράσουν το ζώο σε πολύ μικρή τιμή. Ταυτόχρονα, υποσχέθηκαν στον απονήρευτο Γερμανιώτη να του φέρουν από τη Φλώρινα, ύστερα από μερικές ημέρες, ένα άλλο άλογο, που θα ήταν όμως πιο νέο, πιο γερό και πολύ ήσυχο.
Οι Τσιγγάνοι, αφού αγόρασαν το άλογο, το περιποιήθηκαν πολύ επί δύο - τρεις ημέρες. Το έπλυναν, το χτένισαν, το πετάλωσαν, κούρεψαν τη χαίτη και την ουρά του, τρόχισαν τα δόντια του, κρέμασαν “ασβό” στο μέτωπο και χαϊμαλιά στο λαιμό του, και γενικώς το έκαναν αγνώριστο. Στο τέλος, το μέθυσαν με μια μπουκάλα ρακί (!) και το οδήγησαν “ήμερο σαν το αρνί” στον πρώην ιδιοκτήτη του.
Ο Γέρμας Καστοριάς.
 Ο Θανάσης, όταν είδε το νέο άλογο που του έφεραν οι τσαμπάζηδες δεν το αναγνώρισε. Παρατήρησε, ότι έμοιαζε κάπως με το δικό του που είχε πουλήσει πριν από λίγες ημέρες, διαπίστωσε όμως ότι αυτό που έβλεπε τώρα μπροστά του ήταν δυνατό και ωραίο, κι ότι δεν δάγκωνε και δεν κλωτσούσε και γι' αυτό το αγόρασε πρόθυμα και σε διπλάσια τιμή απ΄ εκείνη που τους το είχε πουλήσει.
Το πρωί της άλλης ημέρας ο Θανάσης πήγε στο σταύλο του για να ιδεί και να χαρεί το νέο του ήμερο άλογο, διαπίστωσε όμως με έκπληξη, ότι αυτό γνώριζε όλα τα κατατόπια του σταύλου και ότι τώρα ήταν άγριο και δύστροπο σαν το προηγούμενο. Αμέσως υποψιάστηκε ότι κάτι ύποπτο είχε συμβεί. Πρόσεξε καλύτερα το ζώο και κατάλαβε ότι επρόκειτο για το ίδιο άλογο που αυτός είχε πουλήσει στους τσιγγάνους.
Γερμανιώτης καβαλάρης.
 Η διαπίστωση αυτή τον εκνεύρισε πάρα πολύ, ύστερα από λίγη ώρα όμως σκέφτηκε καλύτερα, διασκέδασε με το πάθημά του και μάλιστα το κοινοποίησε στους συγχωριανούς του, που το αναφέρουν με ευτράπελη διάθεση μέχρι σήμερα.
Γ.Τ.Α.


Ηλικιωμένοι Γερμανιώτες
στην πλατεία του χωριού τους.






Άλογο σε παλιά βρύση του Βογατσικού.

Ο αξέχαστος Μήτσος από την Εράτυρα
πεταλώνει γάιδαρο.

Η περιοχή και ο οικισμός του Γέρμα.
Άποψη από την τοποθεσία Περιστέρα.

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

Ο αυτοδίδακτος ζωγράφος Γιάννης Κοσ. Τσαχτσίρας.

Ο λαϊκός καλλιτέχνης Γιάννης Τσαχτσίρας.

Ο αυτοδίδακτος κι ερασιτέχνης ξυλογλύπτης και ζωγράφος – αγιογράφος Γιάννης Κοσ. Τσαχτσίρας γεννήθηκε στον Γέρμα Καστοριάς το έτος 1957. Κατά την παιδική και νεανική του ηλικία απασχολήθηκε στο χωριό του με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Αργότερα και μετά τη στρατιωτική του θητεία εγκαταστάθηκε στην πόλη Καστοριά κι εργάστηκε ως βοηθός οικοδόμου.
Ο αναφερόμενος γνωστός και λίαν αγαπητός στους Καστοριανούς Γιάννης ασχολείται κατά τον ελεύθερο χρόνο του με τη φιλοτέχνηση βυζαντινότροπων εικόνων. Συγκεκριμένα, σκαλίζει με δεξιοτεχνία επάνω σε χοντρές ξύλινες πλάκες μορφές αγίων μας και τις χρωματίζει αναλόγως. Αυτές οι ιδιότυπες εικόνες κεντρίζουν το σχετικό ενδιαφέρον όσων τις βλέπουν και προκαλούν το θαυμασμό αυτών για το ταλέντο του δημιουργού τους.
Μερικές απ' τις εν λόγω εικόνες είναι αναρτημένες σε ναούς της Καστοριάς, ενώ αρκετές άλλες βρίσκονται σε οικίες γνωστών και φίλων του Γιάννη.
Εικόνα του αγίου Μηνά,
έργο του Γιάννη Τσαχτσίρα.
 Κλείνοντας τη σύντομη αναφορά στον αγαπητό Γιάννη, τον ευχόμαστε όλοι οι συγχωριανοί του, να είναι πάντα υγιής και να τον χαρίζει ο Θεός δύναμη, ώστε να φιλοτεχνεί και στο μέλλον ανάλογες εικόνες.

Ο Γέρμας Καστοριάς, το χωριό του Γιάννη Τσαχτσίρα.



Ο Γιάννης Τσαχτσίρας
με δύο εικόνες στα χέρια του.


Εικόνα της αγίας Θεοδώρας,
έργο του Γιάννη Τσαχτσίρα.

Η πανέμορφη πόλη Καστοριά.

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018

Γερμανώτικο ευθυμογράφημα. "Αρχηγού λειπόντος …"

Δάσκαλοι και μαθητές του Δημ. Σχολείου Γέρμα.
Πρώτος δεξιά ο δάσκαλος Δήμος Τακαντζιάς.
Σχολ. έτος 1957-58.

Στον Γέρμα Καστοριάς, κατά τη δεκαετία του 1950, ο ετήσιος έρανος του Ερυθρού Σταυρού γινόταν απ’ τον δάσκαλο Δήμο Τακαντζιά, ως εξής: Το πρωί μιας ορισμένης Κυριακής και αμέσως μετά την απόλυση της εκκλησίας, ο αναφερόμενος δάσκαλος του Δημοτικού Σχολείου Γέρμα έπαιρνε μαζί του 5 - 6 μαθητές του κι επισκεπτόταν μ’ αυτούς όλα τα σπίτια του χωριού, δίνοντας στους νοικοκυραίους τ’ ανάλογα κουπόνια και παίρνοντας το αντίτιμό τους.
Κάποια Κυριακή, πήγε και σ΄ ένα σπίτι που βρισκόταν στον Κάτω Μαχαλά του Γέρμα. Εκείνη την ώρα ο νοικοκύρης του σπιτιού έλειπε στο βουνό και γι’ αυτό ο δάσκαλος πρόσφερε το κουπόνι του εράνου στη γυναίκα του. Αυτή όμως δεν το δέχτηκε, προφασιζόμενη την απουσία του συζύγου της. Ο δάσκαλος όμως επέμενε φορτικά να της παραδώσει το κουπόνι και τότε η ολιγογράμματη, αλλά και πανέξυπνη Γερμανιώτισσα, τον "αντιμετώπισε" με ένα αρχαίο γνωμικό, παραφρασμένο κατάλληλα για την περίσταση. Του είπε λοιπόν: "Άκουσε Δήμο τι θα σε ’πω", "Αρχηγού λειπόντος πάσα αρχή παυσάτω", δηλαδή, όταν λείπει ο αρχηγός, κανείς άλλος δεν πρέπει να τον αναπληρώνει και να πράττει κάποιο απ' τα καθήκοντά του”.
Το χωριό ο Γέρμας Καστοριάς.
Μόλις το άκουσε αυτό ο Δήμος ξαφνιάστηκε, έμεινε άφωνος, αποχώρησε απ’ το αναφερόμενο σπίτι άπραγος κι έκτοτε διηγόταν συχνά και με θαυμασμό το εν λόγω περιστατικό.

Σημείωση: το αναφερόμενο αρχαίο Γνωμικό είναι το εξής: "Αρχηγού παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω", δηλαδή, Όταν είναι παρών ο αρχηγός, κανείς άλλος δεν ασκεί τις εξουσίες του.
Γυναίκες του Γέρμα με παραδοσιακή ενδυμασία,
ολιγογράμματες αλλά και πανέξυπνες.






Δάσκαλοι και μαθητές του Δημ. Σχολείου Γέρμα
 σε σχολική εκδρομή.
Τρίτος από αριστερά ο δάσκαλος Δήμος Τακαντζιάς.